Me

แม่งเอ๊ย! นี่ขนาดกูย้ายจากสตอรี่ไทยมาอยู่เอ๊กซ์ทีนแล้ว

กูยังเจอพวกคอมเมนท์แบบประมาณว่า

"เม้นท์มาเม้นท์กลับด้วย"

ควย... บอกตรงๆเลยว่า ในนี้ไม่น่าจะมีเมนท์ยังงี้นะ

แต่ก็ดีอะ ถ้าคนที่มาอ่าน อ่านจนจบ

ก็ไม่ว่าไร เพราะกูไม่ได้ต้องการแรงค์เว่ย

เออๆ เข้าเรื่องกันดีกว่า

จุดประสงค์ที่ย้ายมาจากสตอรี่ไทยเนี่ยเพราะว่า

หลายๆอย่างว่ะ เอาคร่าวๆคือ

1. เบื่อ บรรยากาศเก่าๆ เว็บเค้าเข้ายากจริงๆนะ ให้ตายเถอะโรบิ้น บิ้น บิ้น บิ้น

2. รู้สึกว่า ที่นี่ ไม่ค่อยแบ่งชนชั้นโนะ เพราะมีแต่ฟรีเมมเบอร์อย่างเดียว

3. นังปลาหรี่จูดุ๊บส์จ๊วบๆบ๊วบๆ(ส่อ)ชวนมา . กุมันปฏิเสธคนไม่เป็นซะด้วย

4. อยากเปลี่ยนสไตล์การเขียน อยากเขียนแบบมีสาระ

ถึงแม้ต้องพยายามอย่างมากก็เหอะ

ใจจริงกูอยากเขียนแบบสุภาพชนนะเว่ย(ดูสร้างภาพ)

แต่ยังไงกูก็หนีความป็นตัวเองไม่พ้นว่ะ สันดานดิบก็เงี้ย

พอและ ไม่อยากเป็นคนมีเหตุผลไปมากกว่านี้

เมื่อกี๊ ไม่รู้กูจะแสดงอารมณ์ยังไงว่ะ

ดูข่าว เรื่องมันมีอยู่ว่า มีนักร้องผู้หญิงคนนึงเค้าร้องเพลงเปิด

การแข่งขันฮ็อคกี้(มั้ง..ช่างแม่ง)ระหว่างอเมริกากะแคนาดา

ยัยคนเนี้ยก็ร้องเพลงชาติ(อเมริกา)แต่ได้ข่าวว่ามันเป็นแคนาเดี้ยนฝั่งฝรั่งเศสนะ

เค้าออกมาร้องรอบแรก พี่แกเค้าร้องผิดท่อน

แต่ยังค่ะ ยังไม่พอ เจ๊เค้ายังมีสปิริตความเป็นนักร้อง เข้าไปกินยาทัมใจ

แล้วออกมาร้องอีก รอบ2 คงด้วยความที่เค้าไม่ถนัด

(แหม สู้ประเทศเราไม่ได้ มีร้องเพลงชาติก่อนเข้าห้องเว่ย )

รอบ2 ไม่สำเร็จ เออๆ เจ๊กลับไปรวบรวมพลังฮึด สู้เว่ย!(นั่นมันน้องอร)

ออกมารอบ3และ เอาไงเอากัน เจ๊ก้าวออกมาบนลานน้ำแข็งด้วยความมั่นเต็มที่

เซลฟ์สุดริด แต่ขาเจ้ากรรม

ลื่นปรื๊ด ตุ๊บ!

คนดูเป็นไงคะ ฮาครืน โห่ด้วย แบบว่า ถ้าเป็นกูคงโดดตึกตายอะ

ดูไปกูก็ เฮ้อ ไม่รู้จะตลกหรือเสียใจดีว่ะ แม่ง...4เท้ายังรู้พลาดได้เล๊ย

สงสารเจ๊เค้าจัง แต่เสือกแอบขำ(ดังๆ)อยู่คนเดียว

ห่า!วันนี้ไปมหา'ลัย ต้องเจออ.ที่ปรึกษาเพื่อแพลนลงทะเบียนเรียน

แม่ง กูไม่เข้าใจว่ะ ทำไม๊?มันต้องยากเย็นยังงี้ด้วยวะ

วิชาที่กูอยากเรียนเสือกสอบตรงกันอีก วัยสะรุ่นเซง!

edit @ 2005/04/26 23:16:29
edit @ 2005/04/26 23:18:19
edit @ 2005/05/06 20:46:09
edit @ 2005/05/27 13:57:48

คือ แบบว่าเมื่อคืนเขียนไปเยอะมากแล้ว

แต่....

กูโง่เองแหละ!!!

กดปิดไป(โดยไม่ตั้งใจ)ซะงั้น (-_-!!!)

..............................

เอางี้ สรุปเลยก็ละกัน

วันศุกร์ เอากระปุกไปใส่กระเป๋า

อู๋(ปัจจุบันโกอินเตอร์ไปแล้ว)เพิ่งกลับมาเลยโทรชวนไปแรด

แม่งคราวนี้พาเพื่อนอินโดฯมาด้วย หึหึ เสร็จกรู!!!

โอ้ว! ตุ้มๆต่อมๆ(กระหรี่กินขี้มาเองเลยนะเนี่ย)

พอเห็นหน้าเพื่อนอู๋(ตัวผู้)ก็แทบกรี๊ดดดดดดด

ที่กรี๊ดไม่ได้กรี๊ดเพราะความหล่อนะ

แต่กรี๊ดว่า ตัวผู้ไทยยังหล่อกว่าอีกล้านเท่า

เสียดายแอนด์เสียใจสุดๆ (เสือกชื่อ โรบิน อีกนะ นึกว่าหล่อ)

จากนั้น ก็ตุเลงๆไป พาหุรัด แอนด์ สำเพ็ง

อยากจะตะโกนดังๆว่า "กูเกลียดสำเพ็ง"

ของมันก็ถูกดีอะนะ

แต่กูเกลียดพวกแม่ค้า (หืม ถ้าพวกแม่ค้าเข้ามาอ่านนะ คงแย่อะกู555)

ขอนินทากาเลเลยละกัน

พวกกูก็เข้าไปร้านนึง มันขายพวกเครื่องประดับ(สไตล์โชว์อัลคาซ่า)

แม่งก็ไอ้นิคก็ดูแหวนอยู่ แม่ค้าแม่งตะโกนว่า "สินค้าห้ามทดลองนะคะ"

อีเหี้ย สงสัยของแม่งคงไร้คุณภาพมาก

กลัวว่าถ้าลูกค้าลองแหวนคงแตกเป็นเสี่ยงๆ เจ๊งง่ายล่ะสิ

ต่อจากนั้น พวกกูก็เดินไปดูของหลังร้าน

อีพนักงานหน้าหี(ซึ่งคล้ายกะหรี่มากมาย)

มันก็เดินตามแบบติดตูดอะ ปานประหนึ่งกับขี้ที่ยังคารู

น่าเกลียดว่ะ ยังกะกูจะขโมยของเน่าๆของมันน่ะ

ทีนี้ อู๋มันก็อธิบายให้เพื่อนมันฟังเป็นภาษาอังกฤษ

อีเจ้าของร้าน หูผึ่งทันที แล้วมันก็ตะโกนว่า

"เนี่ย เป็นฝรั่งน่ะ ราคาของคูณสองไปเลย"

กวนบาทามาก กูนี่นะอยากจะเอาส้นพระบาทไปครูดปากมันชิบหาย

แม่งเลวระยำตำบอนมาก ขอให้ร้านมึงเจ๊งไวๆนะ ทำมาค้าไม่ขึ้นด้วย หึ!

.......................................................................

วันเสาร์ เอากระเป๋ามาใส่กระปุก

ไปแรดมาราธอนอีกตามเคย แต่เปลี่ยนโลเคชั่น

ไปสถานที่ฮอทฮิทติดลมบนของบางกอกมาหลายชั่วโคตร

นั่นก็คือ สวนจตุจักร นั่นเอง

จะว่าว่าเป็น ตู้อบเซาว์น่าขนาดมหึมาก็ว่าได้

แม่งกูไปทีเสียเหงื่อหลายขวดอยู่ ร้อนใช้ได้

แต่ไปเนี่ย ไม่ได้เหี้ยไรเลย นอกจากอาร์มหัวกะโหลกมาอันนึง เซ็ง!

......................................................

ได้รู้จักเพื่อนต่างชาติเนี่ย กูก็เกร็งๆว่ามันจะเป็นคนไงวะ?!

แต่พอรู้จัก โอ๊ย อย่าให้เซด แม่งบ้าบอพอๆกับกูนี่แหละ

แม่งคุยอะไรไม่คุย ถามแต่พวกคำเหี้ยๆกัน

กูยอมรับเลย ภาษาอินโดฯแม่งยังกะพม่า ฟังไม่รู้เรื่องอย่างแรง

โรบินมันพอรู้ว่า กูเคยเรียนฝรั่งเศส มันก็ถามๆ แล้วทีนี้

พอพวกมันรู้ว่ากูเรียนอิตาเลียนอยู่ แม่งถามกุแต่ศัพท์เหี้ยๆ

กูก็อะนะ จัดให้!

กูก็เลยถามภาษาอินโดฯ เทริย่าก็สอนมาบ้างแต่กูสมองปลาทองว่ะ

จำได้แต่ "มะกันไต" แปลว่า กินขี้ 555 ชอบมาก

............................................

อะ ช่วงสาระ(เลว)มาแล้ว มาดูกันว่าคนอิตาเลียนเค้าพูดอะไรกัน

เวลาเบื่อๆ เค้าจะบอกว่า

"Che barba!"(เค่ะ บ๊าระบ้า) หรือ "Che palle!"(เค่ะ ปัลเล่) = เซ็งสัดอ!

palle*เนี่ย มันจะแปลว่า ไข่(ของผู้ชาย) ลูกอัณฑะนั่นแหละ

แล้วคิดดู barba แปลว่า หนวด ....

อย่างงี้ barba del palle หึหึ = หนวดที่ไข่,ขนเพชร หรือชาวบ้านเรียก หะมอย

จบเท่านี้ ดีกว่า เดี๋ยวมันจะลงไปข้างล่างมากกว่านี้ !!!

.................................


edit @ 2005/05/02 13:47:51
edit @ 2005/05/02 14:24:03
edit @ 2005/05/27 13:58:18

ไม่ได้อัพมาหลายวันแล้วง่ะ

สาเหตุ

1. ป่วย (แบบไม่ได้ตอแหล)

2. เน็ต (ฟรี) หมด

.............................................................

รู้สึกว่าปีนี้ สภาพร่างกายแม่งอ่อนแอลงว่ะ

เป็นห่าไรไม่รู้ตลอดเล๊ย

ทั้งๆที่ตอนวันวาเลนไทน์ไปเสี่ยงเซียมซี อุตส่าได้ใบดีเชียว

แต่ทำไม๊ แม่งมีเรื่องร้ายๆเกี่ยวกับสุขภาพบ่อยจังวะ!

ตอนต้นปีก็ตอน ตะขาบจูเนียร์กัดจนไข้ขึ้น เสือกดันมาเป็นตอนสอบFinalด้วยนะ กำจิง

แล้วพอมาเมื่อคืนวันจันทร์ ก็เข้านอนไวประมาณ3ทุ่มก็นอนแล้วเพราะ

ตอนเช้าต้องไปโรง'บาลเป็นเพื่อนย่า

ไม่รู้ว่าเพราะนอนไวยังไงไม่ทราบ นอนไม่หลับแถมยังคันๆอีก

ไอ่เราก็เกายิก รู้สึกเหมือนมดกัด

ก็เปิดไฟดูที่นอน ปรากฏว่า ... ไม่มีมดซักกะตัวเลยคับ ...

หรือว่า วิญญาณมดที่กูเคยฆ่า มันตามมาหลอกหลอน ไม่นะ!!!

เอะใจก็เลย ถอดเสื้อ แต่แดวแต่แด๊ว...(- -!)

แม่งมันมาแอบในเสื้อกรูเอง เลยอาบน้ำอีกรอบแล้วเปลี่ยนชุดใหม่ ปะแป้ง โอ้ว!สบาย

เข้าไปนอนต่อ ไม่หลับว่ะ กระสับกระส่าย

เกิดอาการคันๆๆๆเพิ่มเป็นสองเท่า จนในที่สุดก็ต้องลุกมาดู

พอเปิดไฟ เท่านั้นแหละ บร๊ะเจ้า!!!

อ๊าก! ขากูผื่นขึ้นเต็มเลย!! เป็นตุ่มแบบยุงกัดเต็มขาเลยอะ

แถมยังเป็นปื้นเหมือนลายแทงขุมทรัพย์ปู่โสมไม่มีผิด

นึกในใจ กูคงไม่ได้เป็นไข้เลือดออกชิแมะฮะ?!?

คราวนี้แม่งลามขึ้นแขน ต้นขาทั้ง2ข้าง ยิ่งเกายิ่งขึ้นอะ

ย่าก็มาดู ย่าบอกว่า สงสัยจะเป็นลมพิษ

กูก็บอกย่าว่าจะกินยา เค้าก็บอกว่าดึกป่านนี้ร้านปิดหมดแล้ว(ตี4)

กูเลยต้องทนกับมหกรรมความคันไปซะ

แม่งทรมานจริงๆนะ ให้ตายเถอะโรบิ้น...

................................................

ลมพิษ* เนี่ยมันเป็นไง? เผื่อเวลาเกิดกับตัวเองจะได้รู้

ลมพิษถือเป็นปฏิกิริยาบวมแดงของผิวหนัง พร้อมกับมีอาการคัน

โดยมากจะเกิดขึ้นในช่วงระยะเวลาสั้นๆ ส่วนใหญ่จะเกิดขึ้นราว 3-4 ชั่วโมง

และไม่ควรเกิน 24 ชั่วโมง ก็จะจางหายไป แต่บางคนก็เป็นๆหายๆ

ส่วนใหญ่เป็นกับ เด็กและวัยรุ่น พบในเพศหญิงมากกว่า

สาเหตุ กินพวกอาหารทะเล แอลกอฮอล์ ผลไม้บางชนิด

หรือพวกอาหารที่มียากันบูด สีผสม และสารเคมีอื่นๆ

ยาบางอย่างก็ทำให้แพ้ได้ บางทีก็เกิดจากร่างกายติดเชื้อ

แมลงกัดต่อย(แบบกรูนี่ไง)

วิธีแก้ หาหมอ แต่ถ้าเป็นฉุกเฉินแบบเราก็ อดทน อย่าเกา

ส่วนใหญ่ หมอจะจัดยาแก้แพ้มาให้กิน

.................................................

นี่แหละนะ จิงอย่างที่เค้าว่า

อโรคยา ปรมาลาภา - การไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ สาธุ!


edit @ 2005/06/02 13:05:42