พอเปิดเทอม ไม่ค่อยมีเวลามา..อัพบลอคเล๊ย

คราวนี้จะเล่าอะไรที่มันสัพเพเหระเกี่ยวกับชีวิตละกัน

........................................

ดำ ๆ ๆ ขึ้น เพราะเมื่อวันเสาร์-อาทิตย์ที่แล้ว

ไปทริปของวิชาอารยธรรมไทยมาที่ อยุธยา - ลพบุรี - สระบุรี

แต่ด้วยความสะเพร่า เราเป็นคนไม่ค่อยชอบทาครีมกันแดด

เพราะมันเหนี๊ยวเหนียว ต่อให้โฆษณาว่ามันลื่นยังไงมันก็เหนียวอยู่ดี

เลยไม่ทามันซะงั้น ร่มกับหมวกก็ไม่พก

กลายเป็นว่า อาบแดด ไปเต็มที่

...................................................

ทริปแรก - พระนครศรีอยุธยา

อาจารย์เค้าก็บรรยายไป แต่ไม่ฟัง!! ถ่ายรูปดีกว่า

ช่วงนี้บ้าถ่ายรูป (ที่ไม่ใช่รูปตัวเองนะ)

เจดีย์ประธานวัดพระศรีสรรเพชญ์

เจดีย์ช้างล้อม ได้รับอิทธิพลจากศิลปะยุคสุโขทัย

วัดมเหยงค์

วัดไชยวัฒนาราม

..............................................................

ทริป2 - ลพบุรี-สระบุรี

นี่ที่พิพิธภัณฑ์พระนารายณ์ ลพบุรี

ไฮไลท์ รูปเพื่อนๆ

........................................................

* คำว่า พระเจ้าเหา มีจริงๆนะ

เพิ่งจะรู้ นึกว่าเค้าพูดกันเล่นๆ

ตึกพระเจ้าเหา มาจาก พระเจ้าเฮ้าส์

เป็นหอพระ ประจำพระราชวังของพระนารายณ์มหาราช

.............................................

edit @ 2005/06/25 11:25:36

โอ้ว ว้าว!

เปิดเทอมเฟสตีฟ แม่งเหนื่อยชิบหาย

วิชาที่กูอยากเรียนก็ไม่ได้เรียน เฮ้อ! ปลง

ไม่ให้กูเรียนใช่มั้ย? แต่กูก็จะเข้า มีไรอ๊ะเปล่า ก็คนมันอยากนี่หว่า

จบการบ่นแต่เพียงเท่านี้

..........................................................

ถ้าจะเอ่ยถึง เรื่อง "ธรรมะ" แน่นอนว่าหลายคนจะต้องพูดว่า

"งั้น กูขอบาปดีกว่า"

เหมือนกับเราเนี่ยแหละ แต่อย่างที่บอกไปแล้วว่า

ทุกอย่างบนโลกไม่ได้มีแค่ด้านเดียว

งั้นแสดงว่า ธรรมะก็ไม่ได้มีแค่ด้านที่น่าเบื่อน่ะสิ!!!

อ้าว!ไม่น่าเบื่อยังไงล่ะ ลองดูกัน

พอดีว่า เคยอ่านอะไรๆที่คิดว่ามันน่าสนใจ

เลยอยากแบ่งให้ทุกคนอ่านกัน

............................................

เรื่องของ เณรน้อยบิณฑบาตร

เรื่องมันมีอยู่ว่า

มีสามเณรน้อยรูปหนึ่ง เพิ่งจะเคยออกบิณฑบาตรเป็นครั้งแรกในชีวิต

อายุก็ยังไม่ถึงสิบขวบดี บวชเรียนไม่ถึง3วัน

พอดีหลวงพ่อก็ให้ตามพวกหลวงพี่ไปบิณฑบาตร

แต่โชคร้ายที่ เช้าวันนั้นพวกพระลูกวัดเป็นไข้หวัด ไม่สบายทั้ง3รูป

เณรน้อยจึงต้องออกบิณฑบาตรไปกับหลวงพี่รูปเดียว

ด้วยความที่ยังเป็นเด็ก เณรก็ประหม่า แถมยังถูกเด็กวัดล้อเลียน

เณรก็ทำอะไรไม่ถูก ยืนหน้าแดงอยู่ที่ทางแยก

พอหันมาอีกที ขบวนหลวงพี่ก็อยู่อีกฟากถนนแล้ว

เณรก็จะตามไป แต่เนื่องจากอยู่ในเพศบรรพชิตแล้ว

กิริยามารยาทต้องสำรวมเป็นพิเศษ จะวิ่งก็วิ่งไม่ได้

ขณะที่เณรกำลังจะเดินตามหลวงพี่

ทันใดนั้น คุณป้าคนนึงก็นิมนต์เณรเพื่อจะใส่บาตร

เณรเลยต้องกลับมารับนิมนต์

คุณป้าก็ใส่กับข้าวต่างๆลงไปจนหมด

จากนั้นคุณป้าแกก็พนมมือจะรับศีลรับพร

แต่เณรก็มัวพะวงกับขบวนของหลวงพี่ จึงทำท่าจะเดินตามไป

แต่คุณป้าเบรกไว้ว่า "ขอพรด้วยเจ้าค่ะ วันนี้เป็วันเกิดน่ะเจ้าค่ะ"

เณรก็ชะงักเท้าแล้วหันมามองโยมเจ้าของวันเกิด

และหลังจากที่ก้มหน้านิ่งอยู่พักนึง ในที่สุด

เณรก็อำนวยพรออกมาว่า

"แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทู้ยู"

ว่าจบก็รีบจ้ำตามขบวนหลวงพี่ไป

ที่มา- Aday 44

บ้านชั้นเนี่ยมันโคตรจะห่างไกลความเจริญ

ประมาณถิ่นทุรกันดารอะไรเทือกนั้น

เวลาจะเดินทางไปไหนต่อไหนที

สิ่งหนึ่งที่พึ่งพาได้นั่นคือ

"มอเตอร์ไซคล์รับจ้าง"

เพราะ

รวดเร็ว สะดวก ประหยัด เข้าได้ทุกซอกทุกซอย

แต่เคยสงสัยกันมั้ยว่า ..................

ทำไมถึงต้องเรียกมอเตอร์ไซคล์รับจ้างว่า

"วินมอเตอร์ไซคล์"

(เออ! ทำไมเวลากางเกงในเข้าร่องตูดต้องเรียกว่า กกน.เข้าวินวะ?!)

เรื่องมันมีอยู่ว่า....

ในหมู่บ้านนึงอะ (จำชื่อไม่ได้ว่ะ) แต่อยู่ใน กทม. เนี่ยแหละ

ปกติในหมู่บ้านเนี้ยจะมีพวกร้านค้าหลายร้าน

แล้วมีอยู่ร้านนึงขายข้าวขาหมู แบบว่า ขายดีจัด

มีทั้งมานั่งกินที่ร้านและแบบเดลิเวอรี่ส่งกันถึงประตูบ้าน

ตอนแรกก็ดีอะ แต่ตอนหลังอาเฮียชักเหนื่อยเพราะขายคนเดียว

ทีนี้ คนในหมู่บ้านคนนึงเค้าเพิ่งออกมอเตอร์ไซคล์ใหม่

ผู้ชายคนนี้มีชื่อว่า "วิน" ซึ่งเค้าก็สนิทกับอาเฮียเพราะมาซื้อข้าวขาหมูบ่อย

นายวินเนี่ย เขาเป็นคนอัธยาศัยดี มีน้ำใจมาก เป็นที่รักใคร่ของคนในหมู่บ้าน

วันนึง นายวินก็ไปกินข้าวที่ร้านอาเฮีย พอกินเสร็จจะขี่มอเตอร์ไซคล์กลับ

อาเฮียก็ตะโกนเรียกบอกว่า

"นี่! อาวิน ลื้อจะกลับบ้านแล้วหรอ งั้นดีเลย

อั๊วอยากฝากข้าวขาหมูไปให้ลูกค้าซอย1หน่อยน่ะ"

วินก็รีบตกปากรับคำ เอาไปส่งให้อย่างเต็มใจ

ด้วยความที่วินเป็นคนใจดี จากนั้นวินก็เทียวส่งข้าวขาหมูให้อาเฮียทุกวัน

อาเฮียก็เลยตามเลย บางครั้งถึงขนาดกับวานให้ไปรับลูกที่โรงเรียนด้วยเลย

ตอนหลัง วินเริ่มเห็นลู่ทางในการทำมาหากิน เลยชวนพรรคพวกแถวนั้น

ที่ว่างงาน มาขับมอเตอร์ไซคล์รับจ้างในหมู่บ้าน

รวมพลกันได้แล้ว แต่ยังมีปัญหาอย่างนึงคือ

แล้วคนอื่นจะรู้ได้ไงว่า พวกเขาเป็นมอเตอร์ไซคล์รับจ้าง

พอดีก็มีคนนึงหัวใส บอกว่าเอางี้ เอาชื่อของคนก่อตั้งละกัน

ก็เลยเขียนป้ายไว้บนเพิงมอเตอร์ไซคล์ให้โดดเด่นว่า

"วินมอเตอร์ไซคล์"

เพราะ สั้นๆ คนจำง่ายดี

ซึง่ถือว่าเป็นมอเตอร์ไซคล์รับจ้างแห่งแรกของประเทศไทย

ต่อมา พอคนอื่นเห็นก็เลยทำตามๆกันและเรียกว่า วิน มาจนถึงทุกวันนี้

.............................................

............................

..........

....

..

..

...........

.............................

........................................

ที่พูดมาน่ะ ไม่ต้องเชื่อหมดหรอก เพราะเรื่องนี้มันตอแหล!

...............................

.........

ลอกเค้ามาทั้งดุ้นแต่ดัดแปลงนิดหน่อย

จากหนังสือ เรื่อง อำ ของ วินทร์ เลียววาริณ